Er bestaat geen regelgeving voor vissenwelzijn, ondanks dat wetenschappelijk is aangetoond dat vissen ook gevoelig zijn voor stress en pijn. Het vissenleed in de vis-industrie is dan ook enorm.

In ons land bestaan alleen de gesloten viscultures. Dat zijn grote tanks waarin vissen enkele maanden lang hun leven doorbrengen, dicht opeengepakt (met vaak meer vis dan water). De sterfte onder deze vissen is hoog, door kannibalisme, stress bij het sorteren op grootte en door ziektes.

Het levenseinde voor vissen is een afgrijselijke marteling, die uren kan duren. Het verwerken begint al voordat de vis dood is. Er wordt soms geprobeerd om vissen te verdoven met onderkoeling, maar dit werkt maar half. Standaard worden de volgende twee dodingmethodes gebruikt voor zowel kweekvis als wilde vis:

• Verstikking: een doodsstrijd van 35 minuten (haringen) tot meer dan 4 uur (tongen en schollen)
• Strippen: (het levend en wel opensnijden om de organen en het bloed te verwijderen): een doodsstrijd van 10 minuten (haringen) tot 50 minuten (schollen)
• Doodkruipen: deze methode wordt gebruikt voor palingen die gerookt gaan worden. Zij worden eerst levend ontslijmd in een zoutbad. Door de zwembewegingen die de paling vertoont om te vluchten, wordt niet alleen de slijmlaag maar ook de hele opperhuid verwijderd. Dit is vergelijkbaar met het toebrengen van brandwonden over het hele lichaam. Dit duurt tussen de vijf en dertig minuten. Vervolgens worden ook zij gestript, vaak nog levend
• Invriezen: soms worden dieren op ijs gelegd om hen hanteerbaar te maken. Ze kunnen dan niet meer bewegen zodat ze makkelijk bewerkt kunnen worden. Ze zijn echter nog wel bij bewustzijn (tilapia)
• Leegbloeden: sommige vissoorten krijgen een snede in de grotere aderen en bloeden leeg, in de nek of de staart wordt eraf gesneden. Beiden manieren gaan gepaard met verstikking, veel pijn en stress

De Europese Commissie (EFSA) wijst verstikking, op ijs leggen, temperatuurshock, zoutbaden, onthoofding en leegbloeden af als dieronvriendelijke dodingmethoden.

Cijfers

• Sterven duurt van 10 minuten tot enkele uren.
• Geen enkele vissoort wordt verdoofd voor de slacht.
• In ons land werd in 2007 11.000 ton vis gekweekt. (vis telt men in kilo’s, niet in aantallen). Dit is 8% van de totale Nederlandse visproductie.
• De kweekvisserij wil in 2010 gegroeid zijn tot vijfvoudige omvang, oftewel 50.000 ton.