Het leven van een konijn

Grootste misstanden

• één op de vijf konijnen overlijdt vroegtijdig
• geen ruimte en buitenlucht
• geen afleiding, waardoor afwijkend gedrag optreedt
• pijnlijke poten door draadgazen kooitjes

Het leven van een konijn

Een konijntje wordt geboren in een kale kleine draadgazen kooi. Er zijn geen geschikte nestmaterialen, waardoor de moeder niet goed weet wat ze moet doen. Ze verwaarloost de jongen of stoort ze juist te vaak. Door stress, frustratie en ontstekingen aan de darmen of luchtwegen gaat 20 à 30% van de konijntjes vroegtijdig dood.

De konijntjes blijven 35 dagen bij hun moeder. Vervolgens worden ze verplaatst naar een andere kale draadgazen kooi, waar de zogenaamde vleeskonijnen in groepen van 5 à 35 dieren worden gehouden. In het meest positieve geval heeft een konijn ruim 1 A4-tje leefruimte. Maar hoe groter de groep, des te minder ruimte is er per konijn. Er is geen ruimte om te huppelen. Na 10 tot 12 weken wordt hij geslacht, op een gewicht van 2,5 kg.

De konijnenmoeder wordt een voedster genoemd. Zij wordt voor het eerst, meestal kunstmatig,  geïnsemineerd als ze 4 tot 5 maanden oud is. Na ongeveer een maand krijgt ze een nestje van 8 à 10 jongen. Tien dagen later wordt ze weer zwanger gemaakt. Zo krijgt ze 6 tot 7 nestjes per jaar. Gedurende haar hele leven zit het moederkonijn in een lage draadgazen kooi waarin zij niet eens rechtop zitten. Ze krijgt hierdoor pijnlijke wervelvergroeiingen en ontstekingen aan haar tere voetzolen. Daarnaast krijgen veel moeders last van buik- en melkklierontstekingen. Konijnen zijn sociale dieren, maar het gebrek aan contact met andere volwassen soortgenoten veroorzaakt veel stress. Door stress, vele nestjes en de gezondheidsproblemen zijn de voedsters snel ‘op’ en worden ze afgevoerd naar de slacht.

De vaders worden in vergelijkbare omstandigheden gehouden als de moeders. Doordat de meeste bedrijven het liefst hebben dat alle vrouwtje tegelijk zwanger zijn, wordt er veel gebruik gemaakt van kunstmatige inseminatie. Daarom zijn er steeds minder rammen (mannelijke konijnen) nodig.

De sterfte van konijnen is hoger dan van andere dieren in de veehouderij: één op de vijf haalt de slachtleeftijd niet. Dit komt voornamelijk door gezondheidsproblemen en stress. Veel konijnen hebben problemen met spijsvertering, ademhaling, reproductie en beschadiging door huisvesting. Ze zijn chronisch verveeld, omdat ze niet kunnen huppelen, knagen en geen afleiding krijgen. Daardoor vertonen ze veel afwijkend gedrag, zoals rondjes draaien, kopschudden, haarplukken en gaasknagen.

Ondanks jaren van selectie en fokken, is het gedrag van deze konijnen gelijk aan het gedrag van wilde konijnen. Door de kleine (individuele) hokken kunnen zij dit natuurlijke gedrag niet uitoefenen. Dit levert veel frustratie en stress op.

Er is geen konijnenslachterij in Nederland. Alle konijnen gaan levend op transport naar België of Frankrijk. Deze transporten kunnen lang duren, omdat een vrachtwagen langs meerdere bedrijven gaat. Het transport is erg stressvol en veel dieren overleven de rit niet. In het slachthuis worden ze verdoofd door elektrocutie. Vervolgens wordt de hals doorgesneden.

Nieuwe welzijnsregels, zoals hogere kooien, groepshuisvesting en bodembedekking, zijn in 2006 ingevoerd, maar bedrijven krijgen tot 2016 de tijd om deze in te voeren.

Cijfers

• In ons land leven 300.000 vleeskonijnen (CBS 2011).
• Alle konijnen worden levend geëxporteerd naar slachterijen in België en Frankrijk.
• De slachtleeftijd is tien weken. Een voedster (moederkonijn) gaat na 1 jaar naar de slacht. Een wild konijn kan tien jaar oud worden.
• Eén op de vijf konijnen haalt de slachtleeftijd niet slechte verzorging, ziekte en stress.